Jonge moeder bij de blindenschool

Jonge moeder bij de blindenschool

We zijn weer thuis, later dan gepland maar dat verhaal komt later.
Omdat in Sierra Leone de internet en stroomvoorzieningen heel beperkt waren zal ik de komende dagen uit alle foto’s, meer dan 800, enkele met een bijzonder verhaal publiceren.

De eerste foto is gemaakt bij de blindenschool. Een jonge moeder met kind die er op een bankje zat. Meisjes worden als vrouw gezien wanneer ze borsten beginnen te ontwikkelen vertelde een chief en zijn an ook toe aan trouwen en zwanger worden. Dit is iets waar de jongeren uit onze groep tegenin gaan, voor hun zelf maar ook in gesprekken en campagnes met hun leeftijdgenoten. Ze realiseren zich dat ze op deze manier nauwelijks een betere toekomst krijgen.

De terugreis

Morgen begint de terugreis.

Ons avontuur komt aan zijn einde, helaas heb ik te weinig internetmogelijkheden voor nog een uitgebreid verslag dus dat hebben jullie van mij te goed, over 2 uur wachten in de bank voor geld en hoe dat gaat, over een van de 4 middelbare scholen in Kabala waar 3000 leerlingen op zitten, 115 kinderen in een klaslokaal dat niet groter is dan de onze, voor dit jaar 1200 aanmeldingen voor de brugklas maar ze kunnen door ruimtegebrek maar 400 plaatsen. Over dorpen waar schoolgebouwen staan maar geen leraren zijn, over onze kinderen die van school worden gestuurd omdat ze het schoolgeld of examengeld niet kunnen betalen. Over het government hospital, het enige in de grootste provincie van Sierra Leone waar één dokter werkt die daar gedetacheerd is door de post van artsen zonder grenzen in Kabala…
Maar we hebben ook heel veel mooie sterke mensen gezien zoals Samira Halloway en haar vriend Alvin, de vrouw die ondanks alle tegenslagen het project overeind houdt. Alvin heeft haar toen wij daar waren ten huwelijk gevraagd en we blijven dit mooie koppel zeker steunen! Morgen dus de terugreis, om 6 uur met de bus van Kabala maar Freetown, 315 km, een reis die 7 uur duurt ondanks dat de weg nu verhard is. ( Voorheen deed je hier 3 dagen over) Dan slapen bij de moeder van Kelly, zij wil mij nog even Afrikaans leren koken. Ik zal een foto van haar keuken bijvoegen. Vrijdag met de ferry naar het vliegveld, ook weer een avontuur en dan het vliegtuig terug. Ik hoop jullie weer gauw te zien.

Keuken van de moeder van Kelly. Achterin zit een kip te broeden

Strijden met gebonden handen

Zaterdag een hele dag met de jongeren doorgebracht. Eerst hebben we vergaderd en zijn er een heleboel vragen over en weer gesteld. De kinderen komen steeds losser en we moeten hun duidelijk maken dat we niet met een grote zak geld komen en dat we dus ook niet hun persoonlijke problemen kunnen oplossen, best moeilijk.
Daarna hebben we samen gegeten, de kinderen hadden voor ons gekookt van het geld dat ze van ons hiervoor hadden gekregen. Ze pakken dat goed aan, maken hiervoor een begroting. Na de lunch, die heerlijk was, rijst vis en pindasaus, starten we met een kwis over Nederland. In het begin merk je dat ze zoiets nog nooit hebben gedaan maar al snel komen ze in de flow onder de professionele begeleiding van quizmaster Jacq. Na de quiz een kleine tombola met T shirts gesponsord door enkele van onze koorleden in Nederland. De vreugde op de gezichten van de kinderen.

 

 

Dan het grote spektakel de voetbalwedstrijd, de jongens tegen de meisjes. De meisjes hebben bedacht dat de jongens de handen vastgebonden krijgen en er is hilariteit alom. Helaas winnen de jongens haha. De dag was een groot succes.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Uitdelen van Solar lampjes en andere schoolmaterialen om te studeren. Veel blijheid om de ruitjes schriften, er zijn veel kinderen die exacte vakken in hun pakket hebben en ruitjes schriften krijgen ze bijna nooit.

 

 

 

 

 

 

Simamaya village

Simamaya village

Na een heleboel belangrijke mensen te hebben ontmoet nu naar simamaya village, een dorp 1 uur rijden door de Bush vanaf Kabala. Gemeenschap van 4000 mensen waarvan de meesten in de Bush wonen en nog nooit verder zijn gekomen. Een verpleegkundige met een schaar en gebrek aan alles , 5 leerkrachten waarvan er 3 ziek zijn . Maar 70 schoolkinderen van de 220 , basisschool. De ouderen werken, hout en vruchten verkopen. Meisjes vanaf 12 jaar uitgehuwelijkt of verkocht. De grens met guinee is vlakbij. De meeste ouders zijn niet overtuigd van het belang van onderwijs. Onze groep is hier eerder geweest om over het belang van onderwijs te praten en nu zijn we er weer. Enorme armoede, je weet niet wat je ziet. Voor water moet je 3 km lopen . Ik probeer nog een foto in te voegen maar weet niet of dat lukt.

Bijeenkomst in het dorp. Vrouw op de stoel is het schoolhoofd. De jongen die spreekt over in belang van onderwijs ( in het Krio)  is de jongen die staat. Hij is van onze groep. Hij doet nu eindexamen en wil advocaat worden maar zijn ouders hebben geen geld om het examen geld te betalen. De man rechts vertaalt van Krio naar Limba. Gelukkig versta ik het Krio inmiddels redelijk.

 

 

Kabala

Eindelijk weer internet. Gister aangekomen in Kabala na een rit van 5 uur. Vanmorgen bijeenkomst met vertegenwoordigers van andere NGO s. Interessant. De bijeenkomst werd geleid door de minister van onderwijs van het gebied.Elke NGO gaf een presentatie. Er was tijd voor vragen en er werd gekeken naar overlappingen om elkaar en of men kan samenwerken. Er was ook ruimte voor ons om iets te zeggen. Verbazingwekkend was het dat lezen en rekenen geen apart vak is en dat kinderen die zich dit niet zelf eigen maken dus ook niet ver komen. Ik vertelde dat dat in Nederland de basisvakken zijn in de eerste jaren van de basisschool. Een organisatie had wel een programma hiervoor vanuit Canada.

s middags ontmoeting met onze groep. Wat een enthousiasme. Ze vertelden wie ze waren en wat ze samen deden. Een van de succesverhalen was dat ze in een afgelegen dorp met ouders zijn gaan praten om de kinderen naar school te laten gaan. Deze kinderen liepen door Kabala  met hout op hun hoofd en zo ging het balletje rollen. Deze week gaan we het dorp bezoeken om naar het resultaat te kijken. De kinderen van de groep van Samira zijn de ogen en oren van hun leeftijdsgenoten. En proberen samen naar oplossingen te zoeken. Ik kan nog veel vertellen maar laat het hier even bij. Geen foto’s, kost teveel internet.

Freetown

Gister even de tijd genomen om Freetown te verkennen. De Marronchurch uit 1802 waar het hout van het plafond afkomstig is van oude slavenschepen en de klok de scheepsbel was van een van deze schepen. De enorme cottontree zo genoemd omdat de ex slaven die terugkwamen hier vergaderden. En dan de drukte in het centrum, je weet niet wat je ziet!! Helaas nu hier geen foto’s van, die staan nog op de camera. Wel van de keuken van onze gastvrouw Manseray, een moderne keuken.

We zijn in Freetown.

Wat een reis; vertraging van een uur, daarna bleek dat we een tussenstop gingen maken in Monrovia, Liberia en na een vlucht van 10 uur zijn we op Lungi, de luchthaven van Freetown aangekomen. Drukte en chaos; bij de douane vingerafdrukken en pasfoto laten maken en je handen gedesinfecteerd. Op naar de koffers en dat is niet eenvoudig, 6 grote koffers vinden en vervoeren. Maar dat hadden de Sierra Leonears snel door: 3 Europeanen met grote koffers. Iedereen wilde wel een slaatje meepikken en onze koffers vervoeren.

Er wordt stevig onderhandeld en tot overmaat van ramp is er vandaag geen ferry meer. Er komt een chauffeur van Defence for children die zegt dat hij ons over land naar de hoofdstad moet brengen. We zijn gewaarschuwd dat we dat dus absoluut niet moeten doen en er volgt een flinke discussie maar… Kelly houdt voet bij stuk, we gaan met de motorboot. De chauffeur, die niet met de auto merken, geven we benzinegeld en die vertrekt gelukkig. Na ongeveer een uur zitten we op de boot, het gaat super snel en we hebben plezier met iedereen aan boord ( dat zijn er overigens maar 12 en een heleboel bagage) Kosten 40 euro per persoon.

Halverwege valt de boot plotseling uit, midden op de oceaan… Plastic in de propeller.

Gelukkig is het gauw verholpen en komen we veilig aan in Freetown. Na een ietwat riskante autorit met de chauffeur van Abdul komen we eindelijk op de plaats van bestemming aan waa een heerlijk diner op ons staat te wachten. En nu slapen, we zijn kapot en het is half 2.