Certificaten en regenjassen

Net als vorig jaar hebben we certificaten, een soort lidmaatschap van YAN van het afgelopen jaar, voor de jongeren gemaakt die ze de laatste avond krijgen. Die certificaten worden erg gewaardeerd.
Maar we hebben nog iets bijzonders: regenjassen voor de zomer. Tijdens het regenseizoen kan de regen soms wel gedurende 24 uur met bakken uit de lucht komen. En als je dan zoals de meisjes van Semamaya 3 uur van huis naar school moet lopen, is zo’n regenjas een uitkomst. Iedereen is door het dolle heen bij het zien van de regenjassen.

Foday B en Sajor showen de regenjassen

Op deze laatste avond spreken we ook de waardering over en weer uit; de relatie tussen Stichting Taiama-Andreas en de Youth Advocacy Network is een speciale, we hebben een band gecreëerd door elkaar over en weer te bevragen en te leren van elkaars culturen. Europa heeft te lang maar gegeven aan Afrika zonder te kijken wat er echt nodig is en Afrika is nog steeds te afhankelijk van hulp vanuit Europa. We willen hier met kleine druppeltjes iets aan proberen te doen. Een utopie? Volgens mij staan we hier aan het begin van een kentering al is het maar voor de jongeren van YAN.
En dan is er feest!

De laatste vergadering met YAN, conclusies en aanbevelingen

Dan is het woensdagavond. Tijdens de vergaderingen hiervoor zijn de jongeren uitgebreid aan het woord geweest en eigenlijk willen ze vanavond spijkers met koppen slaan zoals, wat doen we met het kantoor als de huur afloopt, blijven of toch zoeken naar een andere locatie. Welke activiteiten gaan we in 2020 ondernemen?
We gaan dit een halt toe geroepen omdat we zien aankomen dat we dan in eindeloze, typisch Afrikaanse, discussies verzanden. Bovendien kunnen we geen goedkeuring geven aan de beslissingen die ze willen gaan maken; wij, Kelly en Marie-José, zijn immers niet Stichting Taiama-Andreas, we zijn thuis met een groep.

Daarom hebben we voor hen een to-do-list gemaakt of een to-think- about list voor als we weg zijn:

  • Bedenk hoeveel en welke activiteiten jullie willen en kijk eerst hoe je in Sierra Leone hiervoor geld kunt genereren.
  • Kijk goed naar de locatie en de ruimte die je nu hebt van het kantoor. Is dit nog wat jullie willen. Willen jullie iets anders, ga dan naar locatie en huurprijs kijken en kom dan bij ons terug.
  • Sustainability:
    • Farming, er blijkt vanuit de leden wel interesse voor de farming en er is iemand die wil helpen: Mr. Kamara de vice principal van Kabala Secondary School junior. Ga met hem kijken wat mogelijk is en koppel dat terug.
    • Computerclasses, er is interesse bij de jongere leden, er zijn 2 computers in het kantoor en er zijn oudere leden die computercursussen hebben gevolgd. Maak hier iets van.
    • Er zijn veel jongere leden. Oudere leden, koester ze op elk gebied want zij zijn de toekomst van YAN.
    • Zeep, er is door enkele meisjes geopperd om zeep te maken en die te gaan verkopen. Verder willen jullie de banden met de School for the Blind versterken. Misschien is hier een mogelijkheid om dit samen te doen. Vraag aan de blinden hoe zij dit zien, onderschat niet wat zij kunnen!
    • Boeken, vanuit Nederland zijn ongeveer 85 leesboeken meegekomen. Ze zijn door ons ingedeeld in moeilijk en gemakkelijker te lezen. Gebruik ze.
      (Leraar Owen Jones biedt na het horen hiervan spontaan aan om een keer per week lees- en schrijfonderwijs te geven om zo het niveau, dat erg slecht is, op te vijzelen.)
    • Ambassadors voor studenten die support krijgen; door deze YAN leden in te zetten hebben we een uniek systeem gecreëerd voor Stichting Taiama-Andreas die zo indirect controle heeft, de studenten die een aanspreekpunt hebben maar ook de ambassadeurs die verantwoordelijkheid leren dragen voor begeleiden van jongere studenten.
De boeken, nog niet allemaal, op de boekenplank
  • Financiën, we hebben hiernaar gekeken en wat op de bankrekening staat komt nagenoeg over met het overzicht wat we hebben meegebracht alleen willen we voor het jaar 2020 een beter overzicht van de financiën vanuit YAN. Nu krijg Marie-José alle rekeningen en maakt daar voor YAN een overzicht van. Dat overzicht is belangrijk voor het vertrouwen van leden en Stichting Taiama-Andreas. En omdat Bangalie, de penningmeester in Makeni gaat studeren, zouden we graag iemand anders voor hem willen zien, iemand die de verantwoordelijkheid neemt om zo’n overzicht te maken.

Alle punten worden gelukkig goed ontvangen en men belooft eraan te werken.

Kabala School for the Blind

Drie jaar gelden hebben we ook een bezoek gebracht aan Kabala School for the Blind. Deze school is een kostschool voor blinde kinderen. Zij volgen hier basisonderwijs dat gegeven wordt door leraren die over het algemeen ook blind zijn. In 2017 ( meer info ) en 2019 ( meer info) heeft YAN samen met de leerlingen en leraren 3 december, the Day of People with Disabilities gevierd. Bijzonder want, zo vertelde het hoofd van de school, er is voor hen weinig aandacht op deze dag. YAN heeft besloten om dit jaar ook door het jaar meer activiteiten samen met de blinden te gaan doen.

Voor ons reden om een bezoek te brengen aan deze bijzondere school.
Als we aankomen zien we weinig bedrijvigheid en de deuren van de school zijn gesloten. Het hoofd van de school blijkt er ook niet te zijn maar we worden hartelijk ontvangen door een leraar.

Hij vertelt ons dat de school al sinds september geen steun van de overheid meer krijgt maar dat ze de school met donaties tot nu open hebben kunnen houden. Deze week hebben ze de school echter moeten sluiten; de kinderen zijn naar huis gestuurd vanwege gebrek aan geld om eten te kopen. Alleen enkele kinderen die nergens naar toe kunnen verblijven er nog.
We krijgen een rondleiding door de school en worden helemaal stil van wat we zien….

De jongen op het bed heeft in december met YAN meegedaan aan een toneelstuk. Als hij hoort dat wij er zijn springt hij enthousiast op.
Ook de bus blijkt weer kapot te zijn.

Bezoek aan Paramount Chief Alie Balansama Marah de derde

Het was de bedoeling dat we bij de Paramount Chief zouden logeren. Hij is getrouwd met een nicht van Kelly. Echter rond de feestdagen en over het algemeen is het erg druk in het huis van de Chief; mensen komen hem begroeten en om raad vragen. We hebben daarom besloten om in een van de familiehuizen van de familie Kumalah te gaan wonen. De moeder van Kelly heet Kumalah en de familie Kumalah stamt uit het dorp Kumalah, een dorp diep in de bush. Omdat we bij de Chief wel ons bezoek hebben aangekondigd vinden we dat we hem toch een bezoek moeten brengen.

We hebben hem ook een echt Nederlands cadeau meegebracht en zijn benieuwd wat hij ervan vindt.

Hij is oprecht dolblij met zijn cadeau en laat het meteen aan anderen zien. Men kan zich alleen niet voorstellen dat je op deze schoenen echt kunt lopen.

Voor YAN hebben we folders gemaakt zodat ze die aan stakeholders kunnen uitdelen om zo meer bekendheid te krijgen. De Paramount Chief krijgt de eerste overhandigd.

Het YAN kantoor en de Lion King.

Van maandag tot en met donderdag rond 4 uur, hebben we een bijeenkomst met de jongeren van YAN. We vergaderen, bespreken misverstanden, uiten wat onze verwachtingen over en weer zijn en dan zijn er natuurlijk nog de boeken en spellen die we hebben meegebracht. De boeken heb ik thuis al in categorieën onderverdeeld. Er is Afrikaanse literatuur, Engelse literatuur, er zijn drie Harry Potter boeken en er zijn de Lijsters, boeken die ingedeeld zijn naar leesniveau.

En dan is er op woensdagavond de film de Lion King. We hebben een laptop en een beamer meegebracht. De film vraagt wel van tevoren enige toelichting want ik kan mij zo voorstellen dat sommigen nog nooit zo een film hebben gezien; pratende dieren die zich gedragen als mensen. Vanag=f het eerste begin is er volle aandacht. Het is mooi om van achterin te zien hoe sommigen opgaan in de film. Wanneer Simba, de jonge leeuw wordt achtervolgt, hoor ik Foday B roepen: Run Simba, run. De film is een welkome afleiding en groot succes!

Scholenbezoek

Tijdens ons verblijf hebben we natuurlijk alle scholen bezocht waar we studenten hebben die door Stichting Taiama-Andreas worden gesponsord. Op een enkeling na waren alle kinderen aanwezig. Voor elke school heeft YAN een ambassadeur/ mentor voor de studenten aangewezen. Zij monitoren hen voor ons. Hieronder foto’s van de verschillende scholen en studenten.

Kabala Secondary School, hier zitten de meisjes uit Semamaya maar ook 3 andere studenten. Ambassadeur Lamin Mansaray tweede van rechts.
Deze school heeft alleen een onderbouw. De directrice Mrs. Marie Sesay is adviseur voor YAN.
Ambassaseur Sajor Jalloh rechts.
Loma Secondary School. Ambassadeur Finah Conteh rechts
Ahmadiyya Secondary School. Ambassadeur Finah Mansaray in het blauw.
Yogomaia Secondary School. Ook zij hebben alleen een onderbouw. Ambassadeur Kulako Mansaray in het midden. Het meisje naast haar is een ebola survivor.

De finale van het voetbaltoernooi

Zoals ik eerder vertelde staan de twee teams van de Mantenkelly FC op zondagmiddag in de finale van het Mantenkelly tournament 2020.

En dat wordt een spektakel. Er zijn evenals vorig jaar veel mensen gekomen om te kijken naar dit voor Kabala uniek evenement. We hebben veel meegenomen om de mensen volop te laten genieten. Medailles, bekers, rode kaarten, gele kaarten, grensrechtervlaggen en zelfs fluitjes want: aan alles is een gebrek of beter gezegd, het is er eenvoudigweg niet. Dat bevestigen de voorzitter van de scheidsrechtersvereniging en de hoofdscheidsrechter nog eens in hun toespraken na afloop en ook de dag erna tijdens een ontmoeting met de ouders van de voetballers. Je kunt het je niet voorstellen hoe blij de hoofdscheidsrechter is met zijn medaille die hij krijgt als beste scheidsrechter van het toernooi. Later komen we de man weer tegen als leraar op Yogomaia Secondary School.

Hieronder een impressie van een paar mooie dagen. Dit toernooi wordt zoals gezegd, niet gesponsord door Stichting Taiama-Andreas maar spontaan door vrienden, collega’s en familie van Kelly en Marie-José.

De Kick off
De mensen achter dit toernooi: Coach, Manager en PRO
De Mantenkelly’s winnen met penalty’s

Dan wordt het ochtend in Semamaya (beeldverslag van de wandeling)

Het medisch centrum waar wij slapen
Lamin en Sajor van YAN, Emanuel een neef en Govna, vriend van Kelly
Huis van de townchief
Hier stond het huis van de Chief in 2017
Een man vlecht een slaapmat.
Ervoor ligt rijst te drogen.
Keuken in Semamaya
De Townchief, Sectionchief, Mr. Blessing de tolk en Owen Jones
Een winkeltje
De vader van de pasgeboren baby
Marie een dag oud
Inkijkje in een huis

Dan wordt het ochtend in Semamaya (enige achtergrondinformatie)

Semamaya, het dorp waar we in 2017 voor het eerst waren ligt op ongeveer 15 km van Kabala, hoog in de heuvels. De weg ernaartoe is erg slecht. De 16 meisjes die in Kabala naar de middelbare school gaan, lopen op vrijdag 3 uur terug naar huis en op zondagavond weer 3 uur terug naar Kabala.
In Semamaya en omgeving zouden ongeveer 4000 mensen wonen maar precies weten we het niet. De geboorte van de kinderen wordt waarschijnlijk zoals in vele dorpen in Sierra Leone niet geregistreerd. Dat betekent dat mensen geen geboortebewijs hebben en daarmee geen stemrecht en ook niet weten hoe oud ze zijn. De mensen die in Semamaya wonen behoren tot de Limbastam en spreken Limba. De Limbastam is de stam van de oorspronkelijke bewoners van Sierra Leone. Van andere stammen zoals de Fula en de Madingo vind je ook groepen mensen in de omringende landen. Het Limbavolk van Semamaya is een groep apart: het Limba dat ze spreken verschilt van het Limba van de mensen in andere Limbadorpen en zij leven ondanks dat ze niet zo ver van Kabala wonen redelijk geïsoleerd. Jongens en meisjes gaan over het algemeen naar de aan het dorp grenzende basisschool en dat geldt niet voor alle kinderen. Veel mensen zijn analfabeet.

Een van de maar drie klaslokalen van de basisschool.

Getrouwd wordt er op jonge leeftijd en mannen hebben meerdere vrouwen die op hun beurt soms wel 8 kinderen of meer hebben. Meisjes worden er rond hun 10e levensjaar besneden. Dat gebeurt door de traditionele vroedvrouwen. Voor hulpverleners en NGO’s is het moeilijk om een ingang te vinden bij de mensen in Semamaya. We hoorden dat Oxfam voor het laatst heeft geprobeerd om iets voor de mensen te doen maar zij beschouwen het nu als een lost community…….
De huizen in Semamaya worden op traditionele wijze gebouwd met water grond en as. De constructie is niet al te best en om de 3 tot 5 jaar moeten ze dan ook weer opnieuw worden gebouwd.

Tijdens ons bezoek worden we hartelijk ontvangen vooral door de Section Chief en de Mamy Queen. Maar de Town Chief een oudere man blijft op afstand.

Ook ‘s avonds is er geen contact met de plaatselijke bevolking.
‘s Morgens maken we een wandeling door het dorp. Kijk in het volgende bericht maar eens goed naar een beeldverslag van deze wandeling met bovenstaande informatie in je achterhoofd.