De Coronacrisis

Terwijl ons land helemaal in de ban is van het vreselijke Coronavirus, vragen sommige mensen zich af hoe het nu in Sierra Leone.
Het goede nieuws is dat er op dit moment nog geen besmettingen zijn.

31-03-2020 Bron Nu.nl

Voor de mensen in Sierra Leone zijn er echter al heel wat dingen veranderd: de grenzen zijn dicht en sinds vorige week is de noodtoestand uitgeroepen: van 7 uur ‘s avonds tot 7 uur ‘s morgens moet iedereen binnen blijven. Verder gaan vanaf vandaag alle scholen dicht. Dat heeft natuurlijk alweer een enorme impact voor de leerlingen, in 2014 zijn de scholen immers ook al een jaar dicht geweest vanwege de Ebolacrisis. Er is geen online onderwijs zoals hier en zelfs aan boeken is een groot gebrek.

Hoe gaat het dan met de jongeren van YAN?
Nadat wij weg zijn gegaan is het enthousiasme wat er tijdens ons bezoek was gebleven. Iedere zaterdagse bijeenkomst zijn er een flink aantal leden aanwezig en eind februari hebben twee oudere leden, Gibrilla en Osman, het initiatief genomen om computerlessen te geven op woensdag en op zondag. Na een aarzelende start komen er steeds meer geïnteresseerde leden naar de les.

Helaas heeft de groep besloten om de computerlessen stop te zetten nu de scholen dicht gaan.

Toch nog even deze leuke video:

De video is eerder opgenomen in het kantoor van YAN
Heel langzaam begint YAN te groeien en komen er eigen initiatieven in het kantoor.


Maar nu, hoe zullen zij deze Coronacrisis doorkomen in een land waarvan we weten dat er nauwelijks zuurstoftherapie kan worden gegeven, laat staan dat er beademingsapparaten zijn.

Goede preventie is het enige waaraan zij kunnen doen en al lijken de maatregelen van de overheid op dit moment dat er nog geen (geteste) coronabesmettingen in het land zijn, wat overdreven. Het buiten houden van het virus is het enige waar de bevolking bij gebaat is.
Gistermiddag zijn YAN leden naar de drukkerij gegaan om posters te printen. Posters met pictogrammen hoe besmetting met het Coronavirus te voorkomen. Pictogrammen omdat de meeste mensen niet kunnen lezen en schrijven. Deze posters zijn gemaakt met afbeeldingen die wij hier hebben gefotografeerd. Deze week gaan YAN leden posters ophangen. Dit is ook Advocacy en zorg voor elkaar. Maar er is geen stromend water en zeep is voor sommigen een kostbaar goed is. Het is tenminste iets……

In deze moeilijke tijden moeten we creatief zijn en de mensen in Sierra Leone niet vergeten.

Na in 2019 tijdens de Day of the African Child schorten en toilettasjes te hebben gemaakt en verkocht, hebben we dit jaar handtasjes gemaakt.
Vanwege de Corona crisis is het voor ons niet mogelijk om via een standje de tasjes te verkopen en daarom starten we een webwinkel.

Klik maar gauw rechts boven op winkel om te zien hoe de tasjes geworden zijn en hoe u ze kunt bestellen.
De opbrengst van de tasjes komt geheel ten goede aan de jongeren in Kabala.

Doneren via IDEAL nu mogelijk.

WAT KAN IK DOEN VOOR DE JONGEREN IN KABALA? is een veel gestelde vraag. Normaal houden we evenementen of gaan naar scholen om voorlichting te geven. Vanwege de Corona Crisis dat is nu niet meer mogelijk. En zoals jullie in december hebben kunnen lezen, verloopt het verschepen van goederen ook niet altijd zoals we willen.
Maar…vanaf nu is het mogelijk om op onze website via IDEAL te doneren. Lekker gemakkelijk en zo welkom in deze moeilijke tijden. Alhoewel er (nog) geen Coronavirus in Sierra Leone is, kun je dat wel elke dag verwachten. En dat in een land waar de gezondheidszorg niet georganiseerd is zoals bij ons. Elke cent die u doneert komt ten goede aan de jongeren in Sierra Leone! Kijk maar eens naar onderstaande foto’s van Maria en bedenk hoe haar toekomst anders kan zijn als die van haar moeder. met een kleine donatie.

Maria, net geboren in Semamaya. In een ziekenhuisbed maar zonder hulpverleners.
Maria op Internationale Vrouwendag tijdens het bezoek van YAN. Lamin, de secretaris van YAN houdt haar vast. Rechts de jonge moeder van Maria, zij kreeg niet de kans om naar school te gaan maar moest al vroeg trouwen.

8 maart Internationale vrouwendag

Dit jaar wil YAN aandacht besteden aan de Internationale Vrouwendag. En dat is niet zo verwonderlijk als je ziet hoe vrouwen in Sierra Leone worden achtergesteld op velerlei gebied. Kijk maar eens op onderstaande foto’s hoe hard meisjes al op jonge leeftijd moeten werken.

In onze discussie over hoe de dag in te vullen komt ook het idee ter sprake om de rollen van mannen en vrouwen eens om te draaien. Er werd hard om gelachen maar wat zien we tot onze grote verbazing ( en die van de mannen van Semamaya) gebeuren als YAN het dorp Semamaya bezoekt?

In gebed

De mannen koken voor de vrouwen, respect!

Het prachtige verslag van Lamin Mansaray, de secretaris van YAN.

Weer terug in Nederland

We zijn weer terug uit Sierra Leone. Dit jaar heeft de andere jaren overtroffen; wat hebben we veel gezien en veel kunnen doen. Sommige zaken hebben niets met YAN en de Stichting te maken maar om een beeld te krijgen van het land en zijn mensen, gaan we ze toch op deze website posten. Vanwege het slechte netwerk was het helaas niet mogelijk om berichten tijdens de reis te posten. We hebben dat wel gedaan op Facebook en gaan met terugwerkende kracht deze berichten op de website zetten. Je kunt ze vinden onder https://taiama-andreas.org/category/reisverslag-2020/

Africa, expect the unexpected

In de afgelopen weken heb ik weer dingen gezien die ons als Europeanen verbazen. Onze werelden zijn zo verschillend en je komt hier soms onverwachte dingen tegen die je bij ons niet ziet.

Zoals het charging centre waar je voor 10 cent je telefoon kunt opladen, bedenk dat elektriciteit nog steeds iets is wat in weinig dorpen en steden vanzelfsprekend is.

Of de slippers die ik op de laatste dag koop op de markt. Thuis kijk ik naar de onderkant en wat zie ik?

Of de vrouw van een Chief die zomaar spontaan een jurk voor mij komt brengen als cadeau, net als je op het punt staat om naar een bijeenkomst te gaan. (ik heb helaas geen foto van haar, wel van de tante die mij helpt met de hoofddoek)

Ik word daar als Europeaan een beetje verlegen van, zo’n mooi cadeau en tegelijkertijd denk ik aan de mensen die bij de bijeenkomst op mij zitten te wachten. Maar het lijkt of ik de enige ben die zich hierbij ongemakkelijk voelt, ze zeggen niet voor niets Europeanen hebben de klok en Afrikanen hebben de tijd. Het zit allemaal in onze genen, je kunt dat niet uitwissen, je kunt alleen proberen je elke keer in hun wereld te verplaatsten.

Op de laatste dag in Kabala krijgen we 3 hanen. Weggeven is respectloos dus moeten we ze maar bij gebrek aan een koeling, levend meenemen. Ook dat is hier heel normaal, mensen nemen hun kippen en geiten mee totdat het tijd is om ze te eten, dan worden ze geslacht.

En dan zijn er nog de kinderen. Zij groeien heel anders op dan bij ons, met nauwelijks speelgoed zoals bijvoorbeeld Lego, een poppenhuis maar ze leren andere vaardigheden, meer gericht op overleven. Ik heb vingerpoppetjes meegebracht om te kijken wat ik daarmee kan doen om de kinderen te bereiken maar ik krijg Manteneh niet in de fantasiewereld die ik voor haar wil creëren. Toen we naar Kabala gingen heeft ze bij het afscheid enorm gehuild. Ik ben al twee dagen bezig om voor haar duidelijk te maken dat het donkere poppetje Manteneh is en het witte Aunty Marie. Ze begrijpt het niet. Uiteindelijk is ze wel heel blij met de poppetjes die ze overal meeneemt. Dit is een andere wereld en ik bedenk alweer dat we onze wereld niet teveel naar hun wereld moeten willen kopiëren. Alsof dat het enige juiste is. Die fout hebben we in het verleden veel te vaak gemaakt.

Lansana de automonteur

We zijn weer terug in Waterloo en aan onze reis komt langzaam een eind.
In de afgelopen 4 jaar is er een man geweest die we altijd kunnen bellen als er problemen met een auto zijn: Lansana. Hij is betrouwbaar, kundig en inventief. Als automonteur heeft Kelly elk jaar enkele gereedschappen vanuit Nederland meegenomen. Vandaag hebben we besloten om Lansana deze gereedschappen te geven met de afspraak dat als we hem nodig hebben, hij paraat staat. Voor deze man zijn deze gereedschappen zo belangrijk, nu kan hij echt zijn brood verdienen als automonteur.

Terug naar Waterloo

We gaan terug naar Waterloo. Het afscheid was emotioneel, we hebben in de afgelopen week zoveel lieve mensen ontmoet. Familie, YAN leden, de voetballers, buren, oude vrienden van Kelly, zij hebben allemaal hun steentje bij gedragen om het verblijf in Kabala te doen slagen. Kelly’s tante en nicht hebben elke dag gekookt voor iedereen die er in het huis aanwezig was of voorbij kwam. De buurman die hielp met het geluid bij de film. Govna, een oude vriend van Kelly die overal met ons mee ging en hielp waar nodig en als het nodig is je goede raad gaf aan ons maar ook aan YAN leden.

Govna, Marie en Kelly.

We hebben gesproken met heel gepassioneerde mensen. Directeuren van scholen, Mr. Kamara van Kabala Secondary School die YAN wil helpen het farming project nieuw leven in te blazen, de District Counsel Chairman Mr. Conteh die gaat kijken wat hij kan doen voor de School for the Blind, Marie Sesay directeur van Kabala School for Girls en adviseur van YAN en natuurlijk Old Bone, Owen Jones.

Mr. Conteh, de president van Koinadugu District.

We spraken met de directeur van GTI, the Governemental Technical Institute, Dit instituut is nieuw in Kabala en verzorgt beroepsonderwijs. Er waren leraren en veel studenten en voor dit jaar zijn ze gestart met ICT, tailoring, farming, catering and building. Het zag er goed uit en misschien is dit wel iets voor onze YAN leden. Kulako en Lamin zijn in ieder geval enthousiast.

Deze reis overtrof alle andere, we hebben zoveel informatie gekregen en zoveel kunnen doen. Nu nog een paar daagjes bijkomen in Waterloo voordat we aan de terugweg gaan beginnen.